Toruńska Energetyka Cergia

Toruńska Energetyka Cergia SA jest przedsiębiorstwem energetycznym prowadzącym działalność w zakresie wytwarzania, obrotu, przesyłania i dystrybucji ciepła oraz wytwarzania i dystrybucji energii elektrycznej. Energia elektryczna wytwarzana w przedsiębiorstwie, przeznaczona jest głównie na pokrycie potrzeb własnych elektrociepłowni, natomiast nadwyżki sprzedawane są do ENERGA OBRÓT SA. W skład firmy wchodzą 3 elektrociepłownie, 13 kotłowni, 219,1 km sieci ciepłowniczych tworzących system miejski Torunia oraz 1 527 szt. węzłów ciepłowniczych. 

Elektrofiltry Toruńska Energetyka Cergia 

Historia: 

Początki centralnego ogrzewania sięgają w Toruniu końca lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Budowa dużych zakładów przemysłowych Elany i Merinotexu stworzyła warunki do wykorzystania ich elektrociepłowni dla potrzeb cieplnych miasta. W 1967roku rozpoczęto prace zmierzające do uruchomienia pierwszego w Toruniu ciepłociągu. 

W działającym wówczas Przedsiębiorstwie Gospodarki Mieszkaniowej, wydzielony był Zakład Gospodarki Cieplnej, który rozpoczął zasilanie energią cieplną, systemem centralnego ogrzewania budynków osiedla mieszkaniowego przy ul. Reja. Pobierał on ciepło z dużych kotłowni osiedlowych. Następnie na jego majątku powstał Zakład Energetyki Cieplnej, który podlegał Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej w Bydgoszczy. 

1 lipca 1976 r., kiedy Toruń stał się miastem wojewódzkim, wydzielony z Bydgoszczy ZEC, zaczął funkcjonować jako samodzielna firma pod nazwą Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Toruniu. Zasięgiem swojego działania obejmowało: Toruń, Grudziądz, Brodnicę, Wąbrzeźno, Golub-Dobrzyń, Kowalewo i Chełmżę. Natomiast od 1 lipca 1983 r. zaczęło funkcjonować pod nazwą Okręgowe Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej (OPEC) i już podlegały mu tylko Brodnica, Golub-Dobrzyń, Kowalewo i Chełmża. 

 

Dynamiczny rozwój budownictwa w Toruniu, a tym samym budowa nowego Osiedla – Rubinkowo pozwoliła także na rozwój firmy ciepłowniczej. Zasięgiem miejskiej sieci zostało objęte powstające osiedle. W październiku 1976 r. nastąpiło podłączenie do msc pierwszego budynku na os. Rubinkowo I, był to budynek przy ul. Rydygiera 19. Z kolei cztery lata później, w listopadzie 1980 roku podłączono do sieci pierwszy budynek z osiedla Na Skarpie przy ul. Ślaskiego 3. 

Wraz z rozwojem budownictwa rósł też deficyt na ciepło. W 1978 roku podjęto decyzję o budowie w Toruniu nowej elektrociepłowni, przeznaczonej wyłącznie na potrzeby miasta. Elektrociepłownia ta została usytuowana w Grębocinie. Okres jej budowy to lata 1978-1985. Rozpalenie pierwszego kotła WP-120 i podanie ciepła do miasta, a tym samym rozpoczęcie eksploatacji Elektrociepłowni „Toruń – Grębocin” nastąpiło 18 grudnia 1985 r. 

Od 1 stycznia 1992 r. samodzielną działalność rozpoczęło wydzielone z Toruńskiej Przędzalni Czesankowej „Merinotex” Toruńskie Przedsiębiorstwo Ciepłowniczo-Usługowe Energotor, powołane głównie w celu zapewnienia ciepła i energii elektrycznej dla zaopatrze­nia mieszkańców zachodniej części Torunia. Do wschodniej części miasta ciepło dostarczała Elektrociepłownia „Toruń – Grębocin”. 

Początek lat 90-tych to bardzo istotny okres w rozwoju ciepłownictwa scentralizowanego w Toruniu, czyli realizacja inwestycji „Uciepłownienie Starówki”. W roku 1990 rząd Królestwa Szwecji przyznał Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska w Polsce sumę 300 mln SEK. Toruń jako miasto o szczególnej wartości kulturowej i znacznym zanieczyszczeniu środowiska otrzymał z tej sumy, w formie pożyczki, 8,3 mln SEK z przeznaczeniem na wykonanie sieci ciepłowniczej w obrębie kompleksu staromiejskiego. 

W połączeniu z zaangażowanymi znacznymi środkami finansowymi ówczesnego OPEC możliwa stała się szybka realizacja tego zadania. 10 października 1990 r. został podpisany kontrakt pomiędzy OPEC Toruń, a szwedzką firmą ABB FJÄRRVÄRME ÖREBRO na dostawę rur preizolowanych dla ocieplenia Zespołu Staromiejskiego w Toruniu. Prace zostały zakończone 30 sierpnia 1992 r. Dzięki tej inwestycji do końca 1992 r. zlikwidowano 

39 dużych kotłowni lokalnych, które zastąpione zostały nowoczesnymi węzłami cieplnymi, a to wszystko przyczyniło się do spadku zanieczyszczeń pyłowych o ok. 40%, zaś gazowych o ok. 25%. 

Lata 1994-2003 to etapy kolejnych przekształceń i prywatyzacji dwóch elektrociepłowni działających na toruńskim rynku ciepłowniczym, czyli EC Toruń i EC Energotor, w wyniku których doszło do wykupu akcji obu elektrociepłowni przez Elektrociepłownie Wybrzeże S.A., efektem tego było 16 lipca 2003 r. połączenie tych elektrociepłowni i powstanie nowego podmiotu o nazwie Elektrociepłownie „Toruń” SA. 

Następstwem kolejnych prywatyzacji, związanych z firmą ciepłowniczą, a tym samym zbyciem udziałów miejskiej Spółki PEC Toruń przez Gminę stało się połączenie producenta ciepła Elektrociepłowni „Toruń” SA z dystrybutorem ciepła sieciowego PEC Toruń Sp. z o.o. Z dniem 1 lutego 2006 r. powstała Spółka Toruńska Energetyka Cergia Spółka Akcyjna działająca na rynku toruńskim jako silny, ekologiczny podmiot gospodarczy, który wytwarza i dostarcza ciepło dla mieszkańców Grodu Kopernika w sposób solidny i poprzez nowoczesne technologie. 

 

Dane techniczne: 

W Cergii SA istnieje podział zespołów urządzeń wytwórczych na EC1 i EC2 (wschodnia część miasta Torunia) oraz EC3 (zachodnia część miasta). Produkcja jest realizowana z wykorzystaniem urządzeń: 

 

Cergia SA jest również właścicielem 14 kotłowni o zasięgu lokalnym usytuowanych w różnych częściach miasta. 

4 spośród nich to kotłownie olejowe, natomiast pozostałe 10 to kotłownie gazowe. Łączna moc zainstalowana w kotłowniach wynosi 8,2 MWt. 

Zainstalowana moc cieplna w Cergii SA wynosi łącznie 377,8 MWt, zainstalowana moc elektryczna to 2,2 MWe. 

Przesył: 

Cergia SA jest właścicielem sieci ciepłowniczych. Łączna długość sieci cieplnych tworzących miejski system ciepłowniczy to 223 km. Z tego 186,1 km stanowią sieci wysokoparametrowe, w tym 73,2 km to sieci preizolowane. Maksymalna średnica magistrali to 900 mm. 

Do zasobów Cergii SA należy również 1 575 szt. węzłów cieplnych, w tym: 

wymiennikowych -1 523 szt. 

bezpośrednich – 46 szt. 

hydroelewatorowych – 3 szt. 

zmieszania pompowego – 3 szt. 

Ponadto w skład systemu ciepłowniczego wchodzą 397 komory cieplne oraz przepompownia wody sieciowej, usytuowana na terenie Pogotowia Ciepłowniczego. 

 

Źródła: 

www.cergia.pl

 


Podziel się

Skomentuj