Elektrownia Łagisza

Elektrownia Łagisza powstała w latach 1960-1970 w Łagiszy (dzielnicy Będzina). Przedmiotem działania przedsiębiorstwa jest produkcja energii elektrycznej, przesył i sprzedaż ciepła. 

Chłodnia Elektrowni Łagisza

Historia: 

O budowie elektrowni w Zagłębiu Dąbrowskim myślano już w okresie międzywojennym, tworząc założenia systemu energetycznego w naszym regionie. 18 czerwca 1947 roku zarządzeniem Ministerstwa Przemysłu i Handlu przewidziany pod zabudowę obszar 35 hektarów gruntów w Łagiszy przeszedł na własność skarbu państwa. Teren ten był już poprzednio zagospodarowywany w okresie międzywojennym oraz podczas okupacji, kiedy Niemcy rozpoczęli roboty przy budowie elektrowni Walter. Po wyborze spośród trzech lokalizacji, właśnie tutaj miała ruszyć budowa elektrowni. Szalę na korzyść Łagiszy przechyliło atrakcyjne położenie. Znajdujący się na filarze ochronnym, częściowo uzbrojony, teren nie był zabudowany i sąsiadował z Czarną Przemszą. Niebagatelnym atutem było sąsiedztwo zagłębiowskich kopalń, skąd miał być dostarczany węgiel energetyczny oraz duża liczba potencjalnych odbiorców energii elektrycznej w uprzemysłowionym regionie. 

Elektrownia Łagisza 

Inwestorzy mieli również do dyspozycji niektóre niezbędne urządzenia, tj. bocznicę kolejową, magazyny oraz rozdzielnie 110 kV i 220 kV. Lokalizację Elektrowni Łagisza zatwierdzono ostatecznie 17 stycznia 1958 roku podczas posiedzenia Komisji Oceny Projektów Inwestycyjnych Ministerstwa Górnictwa i Energetyki. Niebawem prace projektowe rozpoczęło Biuro Projektów Energetycznych Energoprojekt w Katowicach. W październiku tego roku ruszyły roboty przygotowawcze prowadzone przez generalnego wykonawcę Śląskie Przedsiębiorstwo Budowy Elektrowni i Przemysłu w Katowicach. 31 grudnia 1958 roku MGiE powołało dyrekcję Elektrowni Łagisza. Pierwszy etap budowy rozpoczął się w marcu 1960 roku. Generalnym wykonawcą zostało Śląskie Przedsiębiorstwo Budowy Elektrowni i Przemysłu w Katowicach. 

Przekazanie do eksploatacji pięciu kolejnych bloków o mocy 120 MW każdy trwało od kwietnia 1969 roku do grudnia 1970 roku. Podstawowe urządzenia sprowadzono z zagranicy. Dostarczyły je głównie firmy brytyjskie: Babcock & Wilcox (kotły) oraz AEI Metropolitan Wickers (turbozespoły). 8 maja 1963 roku uruchomiono pierwszy kocioł, a 28 września przekazano do eksploatacji generator 120 – megawatowy bloku nr 1.

Dane techniczne: 

W Elektrowni Łagisza zainstalowano 

7 bloków energetycznych po 120 MW każdy. Blok energetyczny posiada urządzenia podstawowe i pomocnicze. 

Do urządzeń podstawowych zaliczamy w/g schematu technologicznego: 

1. Kocioł typu OP-380K (na węgiel kamienny o wydajności pary 380 Mg/h) 

2. Turbina typu TK-120 

3. Generator typu TGH-120 

4. Transformator blokowy o mocy 150MVA 

Do urządzeń pomocniczych należą urządzenia i obiekty budowlane współpracujące z urządzeniami podstawowymi lub wchodzące w skład układów technologicznych Elektrowni, 

a mianowicie: 

a.) Układ paliwo-powietrze-spaliny (układ nawęglania, zespoły młynowe, obrotowe podgrzewacze powietrza, elektrofiltr, wentylatory ciągu i podmuchu, instalacja odsiarczania na bloku nr 6 i 7 oraz kominy 160 , 200 m , zbiorniki retencyjne V-2000 i 4000) 

b.) Układ parowo-wodny (podgrzewacze regeneracyjne, zbiorniki i pompy zasilające, stacje ciepłownicze oraz wymienniki UP-10) 

c.) Układ wody chłodzącej (skraplacze, pompy wody chłodzącej i chłodnie kominowe) 

d.) Elektryczny układ zasilania (transformatory 4×16 MVA, transformator odczepowy, rozdz. 6/0,4 kV, silniki napędowe itp.) 

Układ paliwo-powietrze-spaliny 

Do komory paleniskowej kotła OP-380K doprowadzony jest węgiel kamienny 

z pobliskich kopalń. W ostatnich kilku latach parametry spalanego węgla osiągały wartości w granicach: 

– kaloryczność ~20000 kJ/kg 

– zawartość popiołu ~20 % 

– zawartość siarki 0,6÷1,2 (górne wartości dotyczą kotłów bl. nr 6 i 7 z instalacją odsiarczania) 

– wilgoć 6÷13%. 

W/w węgiel dostarczany jest transportem kolejowym lub samochodowym i poprzez wywrotnice wagonowe, systemem taśmociągów do zasobników przykotłowych skąd poprzez podajniki ślimakowe i młyny misowo-kulowe typu EM-70 lub 6K75 gdzie tworzy się mieszanka pyłowo- powietrzna 

o temperaturze 65-120°C, którą podaje się do palników pyłowych typu HTRN 

(12 szt.) 

na kotle nr 1, 2, 6 i 7 lub palników pyłowych (20 szt.) na kotle nr 4 i 5 wraz 

z powietrzem wtórnym o temperaturze 280 °C do komory paleniskowej kotła, gdzie zostaje spalony w temperaturze 1300÷1500°C. Podczas spalania wytwarza się energia cieplna i zanieczyszczenia pyłowo- gazowe (w postaci żużla i lotnego popiołu oraz gazów głównie CO, CO2, NOx i SO2). Popiół lotny wychwytywany jest w komorze elektrofiltru a żużel w wannie odżużlacza. 

Układ parowo-wodny 

Wewnątrz rur, tworzących powierzchnie ogrzewalne kotła (ekrany komory paleniskowej, przegrzewacz pary II°, III° i między stopniowy przegrzewacz pary oraz podgrzewacz wody) przepływa czynnik roboczy, który 

w poszczególnych ich częściach występuje w postaci wody, mieszaniny parowo- wodnej, pary nasyconej suchej i pary przegrzanej. 

Wytworzona w kotle para przegrzana 

o parametrach: ciśnieniu 12,5 MPa 

i temperaturze 535 °C podawana jest do turbiny gdzie następuje przemiana energii cieplnej w energie mechaniczną ruchu obrotowego wirnika turbiny. 

Po wykonaniu pracy para po przejściu przez cz.WP, SP i NP ulega skropleniu w skraplaczu (kondensatorze). 

Następnie jako kondensat pompami przetłaczana jest poprzez przegrzewacze regeneracyjne NP i SP, zbiornik zasilający z odgazowywaczem do kotła, zamykając główny obieg czynnika roboczego. 

Układ wody chłodzącej  

Układ wody chłodzącej jest obiegiem zamkniętym obejmującym skraplacz, pompę wody chłodzącej, i chłodnie kominową. Zadaniem układu jest odprowadzenie ciepła zawartego w parze, która wykonała pracę w turbinie. Przepływ wody wymuszony jest za pomocą pompy wody chłodzącej przy czym woda ochłodzona w chłodni wraca do skraplacza. 

Elektryczny układ zasilania  

Wyróżnia się zasilanie bloku podstawowe 

i rezerwowe. Urządzenia potrzeb własnych 6 kV są zasilane ze źródła podstawowego za pośrednictwem transformatora odczepowego z regulacją zaczepów po stronie napięcia generatorowego 

(13,8 kV). 

Do rezerwowego zasilania potrzeb własnych przeznaczona jest rozdzielnia potrzeb ogólnych 6 kV, która zasilana jest z układu energetycznego poprzez dwa transformatory TR1 i TR2. 

Transformator TR1 o mocy 16 MVA jest zasilany z rozdzielni 110kV/6 kV 

i pracuje na sekcję A rozdzielni 6 kV ogólnych potrzeb własnych 

Trafo TR2 o mocy 16 MVA jest zasilany z autotransformatora 220/110 kV 

i z odczepu 10,5/6 kV pracuje na sekcję B rozdz. 6 kV ogólnych potrzeb własnych. 

Źródła: 

http://www.elektrownia-lagisza.com.pl/glowna.html


Podziel się

Skomentuj