Czwartek 24 lipca 2014 Zaloguj się, Zarejestruj się

Elektrociepłownia Wrocław

Autor Energetykon, 15.06.2009, 13:11

Elektrociepłownia Wrocław elektrociepłownia znajdująca się we Wrocławiu. Powstała pod koniec XIX w jako elektrownia. Jest jedną z dwóch Elektrociepłowni działających w ramach Zespołu Elektrociepłowni Wrocławskich KOGENERACJA S.A.   

Elektrociepłownia Wrocław


Elektrociepłownia Wrocław   

Historia:   

Pierwsza elektrownia we Wrocławiu została uruchomiona 30 czerwca 1891r. Elektrownia, będąca własnością Zarządu Miejskiego, znajdowała się u zbiegu ulic Menniczej oraz Wierzbowej i zasilała pobliski obszar miasta prądem stałym. W tym okresie prądu elektrycznego używano wyłącznie do zasilania żarówek, co stanowiło nie lada luksus i wobec znacznych kosztów było dostępne tylko dla bogatych mieszkańców oraz instytucji. Mimo to liczba odbiorców i zapotrzebowanie mocy rosły w bardzo szybkim tempie.   

W 1891r. zainstalowano w elektrowni trzy kotły oraz trzy maszyny parowe leżące, dwucylindrowe o mocy po 250 KM – każda z dwoma generatorami prądu stałego po 81,25 kW. Łączna moc generatorów wynosiła 487,5 kW.   

Wobec szybkiego wzrostu zapotrzebowania mocy w 1895r. zamontowano następne cztery kotły i dwie maszyny parowe stojące po 750 KM z generatorami prądu stałego po 480 kW każdy. Dalsza rozbudowa elektrowni nie mogła jednak wchodzić w rachubę – na przeszkodzie temu stał brak miejsca i trudności z dowożeniem węgla.   

Tereny od myśliwych 

Podjęte w latach 1896-1897 starania o lokalizację nowej elektrowni i prace projektowe doprowadziły do zakupienia przez Zarząd Miejski od towarzystwa myśliwskiego terenów sportowo – rekreacyjnych przy ul. Łowieckiej, położonych dogodnie przy torach kolejowych i nad Odrą.   

Prace przy budowie nowej elektrowni, zwanej odtąd Główną („Hauptwerk”), która sukcesywnie rozbudowywana i przebudowywana dotrwała do czasów obecnych, rozpoczęto w 1900r., zaś pierwszy prąd z generatorów elektrowni popłynął 8 lipca 1901r. Dwa lata później moc zainstalowana Elektrowni Głównej, wyposażonej w kotły i maszyny parowe, wynosiła już 6 170 kW, a suma mocy obu elektrowni wrocławskich – ok. 7 600 kW.   

Starą, nieefektywną elektrownię przy ul. Menniczej wyłączono w 1909r,. W tym czasie konne tramwaje miejskie zamieniono na pojazdy wykorzystujące trakcję elektryczną.   

Przy rozbudowie „Głównej”, zamiast maszyn parowych, zainstalowano w 1906 roku pierwszą na Dolnym Śląsku turbinę parową z generatorem prądu przemiennego. Prowadzona przez kolejne lata rozbudowa Elektrowni Głównej dała w 1930r. wzrost jej mocy do ok. 57 MW. Na początku lat 40, niektóre z urządzeń uległy awarii i jako przestarzałe wycofano je z ruchu. Skutkiem tego na przełomie lat 1944-45 moc zainstalowana w elektrowni przy Łowieckiej uległa zmniejszeniu i wynosiła tylko ok. 44 MW.   

Powojenna odbudowa 

W wyniku działań wojennych urządzenia Elektrowni Wrocław uległy zniszczeniu w około 60 proc. Kominy były zburzone, rurociągi parowe i wodne mocno podziurawione odłamkami pocisków i bomb. Z szesnastu kotłów zdolne do ruchu były tylko trzy. Po zakończeniu wojny zdolność produkcyjna elektrowni wynosiła ok. 3 MW, co stanowiło zaledwie 8 proc. mocy osiąganej w okresie poprzednim.   

W maju 1945r. pod nadzorem wojsk radzieckich wznowiono zasilanie Wrocławia energia elektryczną, przy czym początkowo korzystały z niej jedynie wojska radzieckie i niektóre instytucje polskie.   

Zarząd Miejski Wrocławia przejął elektrownię 1 lipca 1945r. Jej odbudowa rozpoczęła się dopiero we wrześniu 1945r. po uzyskaniu kredytów eksploatacyjnych.   

Ze względu na potrzebę szybkiego zasilania energią elektryczną najważniejszych odbiorców komunalnych i przemysłowych, początkowo odbudowa elektrowni musiała mieć charakter prowizoryczny. W miarę wzrostu środków masowych ze sprzedaży energii elektrycznej oraz dzięki pożyczce Banku Komunalnego w Poznaniu i kosztem zadłużenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, przystępowano stopniowo do planowej odbudowy obiektów i urządzeń elektrowni.   

Do końca 1947r. udało się podnieść moc dyspozycyjną z około 3 do 25 MW. W pierwszej kolejności dokonano naprawy uszkodzonego komina nr 1 o wysokości 76 m. W 1946r. odbudowano od fundamentów komin nr 2 o wysokości 83 m, a w 1947r. komin nr 3 o wysokości 82,5 m.   

Do końca 1947r. Elektrownia Wrocław przekazywała energię elektryczną do sieci wydzielonej, pozostającej w gestii Zarządu Miejskiego, połączonej kablami z elektrowniami wodnymi i podstacjami przy ul. Nowowiejskiej, Beblo (obecnie Jesionowa) i Pułaskiego. Dopiero w 1948r., gdy elektrownię przekazano pod zarząd energetyki zawodowej, dokonano połączenia elektrowni z siecią okręgową. Moc dyspozycyjna elektrowni wynosiła wówczas 28 MW przy zainstalowanej 42 MW.   

W 1951r. podjęta została decyzja o przeprowadzeniu w dwóch etapach (1951-1954 i 1955-1960) modernizacji urządzeń elektrowni w szerokim zakresie, mającej głównie na celu podniesienie sprawności kotłów, zbilansowanie wydajności kotłów z mocami osiągalnymi maszynowni, usprawnienie pracy układu odżużlania oraz podnoszenie dyspozycyjności urządzeń.   

Wraz z odbudową i wzrostem produkcji energii elektrycznej w latach powojennych narastały trudności eksploatacyjne spowodowane niewydolnością kotłowni i całego układu odżużlania z powodu zmiany gatunku i asortymentu węgla (z groszków płukanych na miał węglowy). Nieprzystosowane do spalania miałów paleniska powodowały olbrzymi niedopał węgla na ruszcie i przesyp przez ruszt, co przynosiło wielkie straty paliwa.   

Jednostkowe zużycie węgla było prawie trzykrotnie wyższe niż w innych nowoczesnych elektrowniach. Zawartość części palnych w żużlu dochodziła do 60%. Forsownie pracujące kotły często ulegały awarii. Dodatkowe problemy rodził brak na terenie elektrowni składowiska żużlu. Eksploatacja elektrowni w warunkach powojennych przy niemal całkowitym braku materiałów i części zamiennych do maszyn i urządzeń pochodzenia niemieckiego, była wyjątkowo trudna, a dyspozycyjność zakładu bardzo mała. Występujące okresowo trudności z zaopatrzeniem w paliwo, wynikające z nieregularności dostaw kolejowych, spowodowały, że przystąpiono do szybkiej rozbudowy urządzeń nawęglania. Powiększono powierzchnię składowiska węgla na terenie położonym wzdłuż brzegu Odry. Do obsługi bocznicy zakupiono lokomotywę bezpaleniskową. Tak zmodernizowany układ nawęglania doskonale spełniał swoje zadania aż do końca lat 60.   

Ogrom prac włożono również w przebudowę układu potrzeb własnych z prądu stałego na prąd zmienny. W ten sposób elektrownia uzyskała jednolity i czysty schematycznie oraz łatwy i bezpieczny w obsłudze nowy układ potrzeb własnych, który prawie niezmieniony przetrwał do dzisiaj. Ukoronowaniem programu modernizacyjnego było zbilansowanie mocy produkcyjnej kotłowni z mocą zainstalowaną w turbozespołach wynoszącą ok. 50 MW. Było to możliwe po wybudowaniu w miejscu zlikwidowanych kotłów „starej kotłowni” nowego kotła rusztowego (K-14, 35 atm, 64 t/h).   

Przystąpiono do budowy członu ciepłowniczego, do którego dokumentację wykonało Główne Biuro Projektów Energetycznych „Energoprojekt” z Warszawy.   

Elektrownia była również inwestorem magistrali ciepłowniczej mającej łączyć EC Wrocław z powstającym osiedlem przy pl. Legionów. Od magistrali tej wkrótce wykonano odgałęzienie do nowo wybudowanego zespołu KDM, w którym dotychczas eksploatowano lokalną kotłownię na tyłach Domu Towarowego „Centrum”.   

Pierwsze ciepło popłynęło nową magistralą w grudniu 1959r. i z tą chwilą elektrownia przekształciła się w elektrociepłownię przy ul. Łowieckiej.   

W następnych latach trwała rozbudowa członu ciepłowniczego, jako jedynego źródła ciepła dla Wrocławia. W 1962r. wszedł do eksploatacji turbozespół przeciwprężny i ciepłowniczy TG-8 o mocy 12 MW. Mocy cieplnej członu ciepłowniczego to nie zmieniło, ale wybitnie poprawiła się ekonomika produkcji elektrycznej w głębokim skojarzeniu z produkcją energii cieplnej. Sprawność ogólna EC osiągnęła wówczas 70 proc.   

Wzrost zapotrzebowania na energię cieplną zaowocował decyzją budowy nowej elektrociepłowni, zlokalizowanej obok istniejącej EC Wrocław. Funkcję Generalnego Projektanta powierzono Biuru Studiów i Projektów Energetycznych „Energoprojekt” Gliwice. Budowa EC II została zaplanowana w 3 etapach. W pierwszym etapie, realizowanym w latach 1967-1972, przekazano do eksploatacji dwa kotły wodne WP-70 (KW-1, KW-2), każdy o mocy cieplnej 81 MW, blok ciepłowniczy BC-50 (BC-1), człon ciepłowniczy z pompami i wymiennikiem rezerwowo-rozruchowym, nabrzeże do wyładunku węgla z barek, składowisko węgla oraz jeden ciąg przenośników nawęglania ze składowiska węgla w porcie do EC wraz z galerią, żelbetowy komin o wysokości 120 m, stacje przygotowania wody wraz z neutralizacją i osadnikami ścieków, składowisko odpadów paleniskowych w Kamieniu wraz z bocznicą kolejową, stację elektryczną 110/30/10 kV, budynki z urządzeniami pomocniczymi, budynki socjalne itp.   

Drugi etap budowy realizowano w latach 1972-1976. Przekazano wówczas do eksploatacji dwa kotły wodne WP-120 (KW-3, KW-4), każdy o mocy cieplnej 140 MW, drugi ciąg przenośników nawęglania wraz z dodatkowym wyposażeniem placu węglowego, żelbetowy komin o wysokości 180 m, instalacje i urządzenia towarzyszące. Trzeci etap rozbudowy miał się składać z kilku zadań: nr 1 – kocioł wodny WP o mocy cieplnej 140 MW, nr 2 – dwa bloki ciepłownicze BC 100, każdy po 100 MW mocy elektrycznej i 192 MW mocy cieplnej, nr 3 – telemechanika stacji 110 kV przy ul. Długiej. W trakcie weryfikacji tego etapu zrezygnowano jednak z zadania nr 3. W 1978r. zrealizowano zadanie nr 1, zadanie nr 2 rozpoczęto realizować w grudniu 1979. Trudności minionych 30 lat spowodowały jednak, że prace prowadzono z dużymi opóźnieniami, spotęgował je także atak „zimy stulecia” na przełomie lat 1978/1979, który był przyczyną uszkodzeń przenośników taśmowych i maszyn nawęglania. Po tej zimie urządzenia, które pracowały z maksymalnym obciążeniem wymagały poważnych remontów. Dokonano ich w latach 1979-1982.   

W rezultacie kolejnych etapów rozbudowy, zainstalowana moc elektryczna w EC Wrocław osiągnęła wartość 259 MW, natomiast moc cieplna – 1154 MW. Lokalizacja elektrociepłowni w centrum Wrocławia jest uciążliwa dla środowiska. Poziom techniki końca lat 80 pozwalał na wychwytywanie 90-95 proc. zanieczyszczeń pyłowych. Lecz nikt w kraju wówczas nie wychwytywał na skalę techniczną szkodliwych związków siarki i azotu. Lata 90 to okres wzmożonego działania na rzecz ochrony środowiska. Kotły wodne KW-2 i KW-3 wyposażono w latach 1992-1993 w półsuchą instalację odsiarczania spalin WAWO, zainstalowano w nich niskoemisyjne palniki pyłowe, redukujące emisję tlenków azotu oraz wprowadzono sterowanie i pomiary w systemie komputerowym Master 3. W 1995r. niskoemisyjne palniki zabudowano także na kotle parowym K-1.   

W EC Wrocław wykonano wiele skomplikowanych przedsięwzięć technicznych zbliżających zakład do standardów produkcyjnych zachodniej Europy.   

Dane techniczne:   

Działalność produkcyjna w Elektrociepłowni Wrocław realizowana jest za pomocą następujących urządzeń wytwórczych:   

(263 MW mocy elektrycznej + 812 MWt mocy cieplnej)   

blok ciepłowniczy BC-50 (55 MW mocy elektrycznej + 116 MWt mocy cieplnej),   

2 bloki ciepłownicze BC-100 (104 MW mocy elektrycznej + 208 MWt mocy cieplnej każdy),   

2 kotły wodne WP-120 (140 MWt mocy cieplnej każdy),   

źródła:   

www.kogeneracja.com.pl   

zdjęcie – wikipedia.pl

2 komentarze

#1pio17 października 2011, 10:29

A ja mam pytanie. Czy można w jakiś sposób „zwiedzić” elektrownię? Chodzi mi o nakręcenie kilku ujęć filmowych pracujących maszyn. Interesują mnie elementy ruchome: tryby, przekładnie, tuleje itp

    #2abc31 października 2011, 09:28

    Co roku są dni otwarte EC Wrocław. Trzeba sprawdzić na ich stronie. Robią to chyba na wiosnę

Dodaj komentarz

Login:
Komentarz:

Kontakt

Serwisy społecznościowe

Najpopularniejsze działy

© 2010-2013 Agencja Promocji Energii   Wszelkie prawa zastrzeżone.